امر الهی در این ایام روز به روز در حال پیشرفت می باشد و این سبب شده که اعداء و مغرضین نهایت مخالفت خویش را ابراز دارند و با نهایت قدرت به آزار و اذیت احبای الهی بپردازند. ولی این مسأله نباید باعث پریشانی حال احبای عزیز گردد چه که این مخالفت ها در جمیع ادیان قبل نیز وجود داشته, پس باید فکر چاره ای برای پاسخ گویی به این گونه اعتراضات کرد. 

   حضرت ولی عزیز امرالله مکرراً در بیانات خودشان به این مطلب اشاره می فرمایند که احبا به خصوص جوانان باید درک عمیق و وسیعی از بیانات حضرت بهاالله و حضرت عبدالبهاء داشته باشند تا بتوانند در صحبت های خود از آنها استفاده کنند.چون همانطور که می دانیم قوه ی کلمة الله است که خلّاق است و منجذب قلوب. اعتماد و ایمان به این نکته نیز که جنود ملاء اعلی همواره یار و یاور احبای الهی می باشند, می تواند به آنها در اجرای این وظیفه یاری دهد.    حال اینکه چگونه, کی و کجا از این مطالب استفاده نماییم, به درک ما از موقعیتی که در آن قرار داریم برمی گردد. حضرت عبدالبهاء در این باره در مکاتیب می فرمایند: "نه هر چه دانستنی است قابل گفتن است و نه هر آنچه گفتنی است زمانش فرا رسیده و نه هرچه زمانش فرا رسیده, اهلش حضور به هم رسانده. این از حکمت های بالغه ی الهی در امور است. اگر بخواهی در جمیع شـئون زندگیت از اهل عزم و اراده باشی, این حقیقت را به یاد داشته یاش و از آن غافل مباش. ابتدا باید علل و امراض و ناتوانی ها و بیماری ها را تشخیص دهی بعد به معالجه بپردازی. این است راه و روش طبیبان حاذق."    یکی از روش هایی که از قدیم در ادیان گذشته مرسوم بوده, روش مجادله و مباحثه است که حضرت بهاالله به کلی آن را منع نموده و فرموده اند: "لابالمجادله, بالحکمة و الموعظة." در ادیان قبل می بینیم که هرجا مباحثه آغاز گشته حقیقت دین متوقف شده است. در روش مباحثه هریک از افراد سعی در مغلوب کردن فرد مقابل دارند پس حقیقت پنهان می ماند که این مغایر است با تحری حقیقت که از تعالیم دوازده گانه ی دیانت بهایی می باشد. همچنین در این روش تنها کینه و دشمنی میان افراد افزایش می یابد و این باز هم مغایر است با دیگر تعلیم دیانت بهایی یعنی محبت و مهربانی با جمیع اهل عالم. مگرنه اینکه ما بهاییان باید با جمیع اهل عالم بروح و ریحان معاشرت کنیم پس اگر جوهری نزد ماست که دیگران از آن محرومند باید با لسان شفقت و محبت آن را القاء نماییم و اگر نهایتاً اثر نکرد آنان را به خدا واگذاریم و در حقشان دعا کنیم نه جفا, زیرا لسان شفقت است که جذاب قلوب است و مائده ی روح.    در آخر این مطلب را نیز فراموش نکنیم که ما همیشه باید اول خودمان متأثر از بیانات باشیم و هیچگاه خود را دانا و دیگران را نادان ندانیم زیرا تکبر است که سبب عدم تأثر می گردد.        

منابع:

نطق چرا جواب نمی گوییم؟ (دکتر داوودی)

کتاب "جوان تواند که عالمی را به حرکت در آورد" (ملانی اسمیت, پائول لمپل)

 پیام بیت العدل اعظم "بحران ها و پیروزی ها" 

بکار گیری قضاوت صحیح برای شناخت بهتر دیانت بهائی

مدتهاست که مشکلات جامعه بهایی ایران فکرم را مشغول کرده. اگرچه بهاییان ایران نیز همان سختیهایی را تجربه میکنند که پیروان اولیه سایر ادیان تجربه کرده اند، به نظرمیاید با پیشرفت فنآوری و گسترش ارتباطات و بالا رفتن سطح تحصیلات و آگاهی های مردم در این عصر کاهش سطح این فشارها و مظالم میبایست روند سریعتری داشته باشد. علت اینکه محدودیتهای وارده به جامعه بهایی ایران در طی سالیان اخیر نه تنها کمتر نشده بلکه در بعضی موارد بیشتر هم شده، موفقیت حاکمیت درسدّ کردن جریان اطلاع رسانی صحیح در ارتباط با دیانت بهایی به مردم ایران بوده است. این مسئله باعث شده که نه تنها بسیاری از مردم عادی، بلکه جمع کثیری از روشنفکران و فرهیختگان ما نیز به مسئله احقاق حقوق انسانی این بزرگترین اقلیت مذهبی ایران به دیده تردید نگاه کنند، از پرداختن به آن وحشت داشته باشند و یا اینکه آنرا در اولویت اقدامات و فعالیتهای خود قرار ندهند. بنابراین به نظر من آگاه سازی مردم در ارتباط با دیانت بهایی اولین و مهمترین قدم در راه احقاق حقوق شهروندی پیروانش است. اما چطور میتوان این آگاهی را بوجود آورد؟ کتب و آثار بهایی در ایران تقریباً نایابند، ولی به زعم من برداشتن اولین قدم در شناخت این دیانت پیش از مطالعه آثارآن به پیروی از قضاوت صحیح هر یک از ما نیاز دارد. ببینیم چگونه.

برای مطالعه ی ادامه ی مقاله بر "ادامه متن ..." کلیک کنید.

  نمی‌دانم 160 سال زیاد است یا کم. اما بیایید به آن دوران برگردیم. دوران حکومت قاجار. شاید با وضعیتی که امروزه در ایران وجود دارد، تصور خصوصیات جامعه‌ی 160 سال پیش کمی مشکل باشد. امروزه علاوه بر مردان، زنان نیز تا حدی در عرصه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند. اما آن زمان چه؟ پدرم تعریف می‌کند که یکی از اقوامشان -که یک خانم بوده- برایش از دوران گذشته خاطراتی می‌گفته‌است و در میان این خاطرات اشاره نموده که زن در زمان‌های گذشته از جایگاه پایینی برخوردار بوده‌است. مثلاً زنان در آن زمان از نظر ارتباط با دیگران بسیار در مضیقه بوده‌اند و اجازه‌ی صحبت کردن با مردان را نداشته‌اند. هنگامی که مردی به در خانه‌ی دیگری می‌رسید و در می‌زد، اگر مرد در خانه بود که جواب می‌داد، ولی اگر نبود زن تنها اجازه داشت تا سه جمله سخن بگوید: "کیست؟"، "چه کار داری؟"، "شوهرم در منزل نیست."

محبت ، دوستی و عشق . کلماتی هستند آسمانی و بعبارتی بهتر نعماتی هستند از جانب یزدان پاک برای بندگان . لزوم محبت به خلق بر هیچ کس پوشیده نیست و دردیانت بهائی به این نکته تاکید خاص شده است .  لزوم سلوک بر مدار محبت با تمام ابنا بشر در ابتدا کار آسانی بنظر میرسد ولی افتاد و مشکلها . با توجه به موج فزاینده سختگیری ها ، دستگیری ها ، تهمت ها و ... به جامعه صلح جوی بهائی و مشکلات پیش آمده رفتار و کردار ما باید چگونه باشد و محبت را چگونه تعریف باید کرد ؟؟

…تعدادشان خیلی زیاد بود. نمی‌دانم شاید میلون‌ها… وقتی به دنیا می‌آمدند خیلی کوچک بودند؛ اندازه‌شان از یک جعبه‌‌ی کفش بزرگتر نبود. البته اوّلش کوک نداشتند، اما وقتی بزرگتر می‌شدند، بزرگترها به آن‌ها یک کوک می‌دادند. درست مثل کوکی که پشت اسباب‌بازی‌ها می‌گذارند. خودشان این کوک را روی کمرشان نصب می‌کردند. جنسشان از فولاد بود؛ اما شنیده‌ام که در زمان‌های خیلی دور از بلورهای درخشان و زیبا ساخته شده بوده‌اند. ولی به هرحال آنچه می‌دیدم تعدادی چرخدنده‌ی آهنی بود که روی هم سوار شده‌بودند. آن‌ها هر چند وقت یکبار، پیش بزرگ شهر می‌رفتند تا کوکشان کند. کوک کردن روش خاصی داشت، و فقط بزرگ شهر اجازه داشت که کوک‌ها را بچرخاند. او هرکس را یک‌ جوری کوک می‌کرد ولی فقط خودش تصمیم می‌گرفت که چه‌جور آدم‌ها را کوک کند. معمولاً کسی اعتراض نمی‌کرد و اگر هم می‌کرد، جایش توی سطل زباله بود و یا اینکه حدّاقل مجبور بود مثل آدم‌کوکی‌ها رفتار کند تا کسی متوجه نشود. چون اگر اعتراض می‌کرد، بزرگ شهر به همه اعلام می‌نمود که این آدم‌کوکی خراب شده‌است و باید دور انداخته شود. بزرگ شهر تعدادی از آدم‌های کوکی را که از بهترین چرخ‌دنده‌ها ساخته شده‌بودند، برای خودش نگه می‌داشت تا از او محافظت کنند.

  امروز توسط یکی از دوستان مطلع شدم که قرار است برنامه ای تحت عنوان بسوی ظهور از سیمای جمهوری اسلامی پخش شود که در رابطه با مهدویت و فرهنگ آن است . گویا این برنامه مدتهاست که پخش می شود و امروز توفیقی نصیب این بنده شد که این برنامه را نگاه کنم . همانطور که از همان ابتدا میشد حدس زد این برنامه جدای از تشریح فرهنگ مهدویت ، جایی برای توهین به مقدسات عده ای دیگر هم هست ، و این موضوع متاسفانه در رسانه های ملی این کشور کم کم به یک رسم و روش تبدیل می شود .